schrijfwedstrijd bruiloft

Inzending schrijfwedstrijd met thema: bruiloft

Voor de grote schrijfwedstrijd van Schrijven Magazine van afgelopen december heb ik een kort verhaal geschreven. Het thema was: bruiloft. Lekker breed dus. Maar het mocht maximaal uit 500 woorden bestaan en niet teveel vervallen in cliché’s. Dat was te doen. Ik heb helaas niet gewonnen, en stond ook niet op de longlist van 20 beste inzendingen. Maar toch ben ik trots. Ik heb geprobeerd een eigentijdse insteek aan het verhaal mee te geven. Komt ie! Lees verder

Hoe ik 2018 achter mij laat

Hoe ik 2018 achter mij laat

Het jaar 2018 was een jaar waarin ik niet werkte. In eerste instantie omdat ik ergens niet op mijn plek zat, maar eigenlijk vooral omdat het niet goed met mij ging. Het lijkt bij mij wel elke paar jaar raak. Dan komt er een periode waarbij ik terugval in oude patronen. Dat ik worstel om ergens tot mijn recht te komen, maar dat dat steeds niet lukt omdat ik niet altijd zo positief over mijzelf ben. Afijn, daar wordt (professioneel) aan gewerkt, met name in 2019. Gelukkig zijn er ook mooie dingen! Lees verder

podiumvrees

Podiumvrees

Ik zag laatst via een herinnering op Facebook dat ik alweer drie jaar geleden riep dat ik toch echt iets met zingen ga doen. In drie jaar tijd is er wel wat gebeurd, maar niet zoveel als ik zou willen. Een paar weken geleden vroeg iemand op Twitter welke gebeurtenis uit jouw jeugd je echt gevormd heeft. Hee, een gevalletje 1 + 1 = 2. Eigenlijk gebeurde er wel degelijk iets wat mij altijd (muzikaal) terughoudend heeft gehouden. Lees verder

Thuisvoelen

12 maart 2016 was de dag dat ik mijn geboortestad Almere verliet en verhuisde naar Utrecht! Ik had nooit echt de behoefte of gelegenheid gehad om te verhuizen. Geboren, getogen, geen wild studentenleven, relatie in Almere, relatie uit, voor het eerst op jezelf in de stad waar je ingeschreven stond; Almere leek gewoon voor alles de meest logische keuze.

Lees verder

kerstboom

Ga je mee?

Hij had zich nog nooit zo eenzaam gevoeld. Liggend op koude tegels. Al dagenlang. Hordes met mensen die langs liepen en hem af en toe oppakten, heen en weer schudden en weer neergooiden. “Deze is niet goed genoeg”. Er werd soms naar hem gelachen. Honend. Hij was niet groot genoeg en niet sterk genoeg. Zijn lichaam was kromgegroeid. Naast hem lagen glanzende, brede en symmetrische soortgenoten. Stralend werden zij opgepakt, vastgehouden en meegenomen. Hij voelde zich somber. Zijn ledematen deden pijn. Hij voelde zich langzaam klein worden, als er bij het neergooien weer een stukje van zijn ziel afbrak.

Lees verder

Puur

Ik zit in de bus. Bij de volgende halte stapt een moeder met haar zoontje in. “Kijk ik heb een muts, kijk ik heb een muts!”, roept het kereltje met pietenmuts op enthousiast naar de buschauffeur. Deze lacht. De sfeer ontdooit. De oudere vrouw naast mij lacht en ik ook. Het raakt ons. Het moment is alweer voorbij maar we raken aan de praat.

Lees verder

Verandering zoekt verandering

Ik vraag mij af hoe dat komt. Dat je een paar jaar lang denkt en zoekt naar wat je denkt dat je zou moeten vinden of zijn. Omdat je dat nou eenmaal bedacht had. En dat wanneer je dat eenmaal hebt dat dat alleen maar meer wensen en verlangens in gang zet. Het zorgt in ieder geval voor onrust de laatste tijd. Ik zie overal kansen in, of onmogelijkheden ook wel misschien.

Lees verder

Je werd van mij

Ik wist al een tijdje dat ik je wilde hebben, dat ik naar je verlangde. Ik wist toen nog niet of het mij gegund was dat het wederzijds was. Ik heb je van een afstandje bekeken en mocht zelfs een stukje van je innerlijk zien. Ik was toe aan een tijdje alleen zijn, naar zelfstandigheid, dingen voor mijzelf ontdekken. Ik had een drukke tijd achter de rug. Maar toch was ik op zoek naar geborgenheid. En daar was jij, die dat allemaal ondersteunde zonder opdringerig te zijn.

Lees verder

herkenning

Herkenning

Als ik je zie staan op het station gaan mijn hersens al in werking. In de trein kruisen onze blikken elkaar, om vervolgens te kijken en weer weg te kijken. Volgens mij frons ik omdat ik nadenk. Ik kijk opnieuw en je kijkt terug. Die paar seconden van priemende blikken lijken heel lang te duren. Jij praat ondertussen door met je medereiziger en ik met de mijne. Ik merk dat ik mij niet meer kan concentreren op mijn gesprek. Elke keer dat ik je aankijk kijk je terug maar er verandert verder niets. Mijn mond beweegt om iets tegen je te zeggen maar doet het niet. Met een laatste blik stap je uit bij het volgende station. Ik blijf zitten. We kennen elkaar ergens van… maar wáárvan?

Lees verder